Ata Köprüsü’nün Ardından..

Antakya’nın hafızasında yer etmiş bir yapı daha sessizce tarih sahnesinden çekiliyor. Ata Köprüsü’nün yıkımına başlanması, birçok Antakyalı için sadece bir köprünün ortadan kalkması anlamına gelmiyor; aynı zamanda anıların, hatıraların ve şehrin kimliğinin önemli bir parçasının da gözler önünden silinmesi demek.
Bu köprüden kimler geçmedi ki… Okula giden öğrenciler, işe yetişmeye çalışan insanlar, Asi Nehri’nin serinliğini izleyerek yürüyen gençler, bayramlarda sevdiklerine kavuşanlar… Ata Köprüsü, yıllarca Antakya’nın günlük yaşamının sessiz tanığı oldu.
6 Şubat depremlerinin ardından şehir yeniden ayağa kalkmaya çalışırken, birçok yapı gibi Ata Köprüsü de kaçınılmaz değişimin bir parçası haline geldi. Elbette güvenli ve modern bir köprüye ihtiyaç var. Ancak şehirler yalnızca betonla, çelikle ve yeni projelerle inşa edilmez. Şehirleri şehir yapan; onların ruhu, hafızası ve geçmişten bugüne taşıdığı değerlerdir.
Bugün eski fotoğraf albümlerine baktığımızda Ata Köprüsü’nü görüyor, bir dönemin Antakya’sını yeniden yaşıyoruz. İşte bu yüzden yeni yapılacak köprünün, mümkün olduğunca eski siluetini ve estetik dokusunu yaşatması büyük önem taşıyor.
Çünkü Antakya’nın yeniden inşası sadece binaların yeniden yapılması değildir. Aynı zamanda şehrin ruhunun, kimliğinin ve hafızasının da yeniden ayağa kaldırılmasıdır.
Umarız ki yeni Ata Köprüsü, geçmişe saygı duyan bir anlayışla inşa edilir. Yıllar sonra çocuklarımız ve torunlarımız, eski fotoğraflara baktıklarında “İşte bu bizim Ata Köprümüz” diyebilsinler.
Bazı yapılar sadece taş ve demirden ibaret değildir; onlar bir şehrin ortak hatırasıdır. Ata Köprüsü de Antakya’nın ortak hafızasında her zaman özel bir yere sahip olmaya devam edecektir.