-KONUK YAZAR AHMET GÖKÇE YAZIYOR..-
Maçın her dakikası taktik disiplinle örülmüştü. Başlama düdüğünden Fred’in kaçırdığı penaltıya kadar Fenerbahçe, Glasgow Rangers’a kabus yaşattı. Futbol heyecansa, son yıllarda heyecanlanmadığımız kadar heyecanlandık. Öyleyse futbol budur. Mourinho’nun kitabında “Nasıl olsa elendik, bu maça yedeklerle çıkayım da yereldeki uzağa işeme yarışına dinç çıkayım.” olmaz. Sonuna kadar kovaladı.
İlk maçta Glasgow Rangers’ın geniş alanda daha etkili bir takım olduğunu tespit edip, bu maçta alanları daraltma taktiğiyle oynadı. Bu denli enerjik bir takıma karşı alan daraltmak için birkaç oyuncunun birkaç kişilik oynaması gerekiyordu. Amrabat, Fred, Yusuf, Kostic ve çıkana kadar Mert birkaç kişilik oynadılar. Skrinar tecrübesini ve klasını gösterdi.
İlk golde Kostiç nefis kesti, Szymanski leziz vurdu. İkinci golde Mert sağdan güldür-güldür akan su gibi aktı, müldür-müldür gitti, Szymanski tamamladı. Şunu belirtelim: Evinde 3 yedikten sonra “Bu turu alabiliriz.” dedikleri yer bana göre dünyanın en korkunç deplasmanlarından biri. Bu bakımdan Fenerbahçe ve Mourinho saygıyı fazlasıyla hak etmiştir.
Kostiç, kanadı sürekli işleyen demir gibi ışıldadı. Osayi ise, bu seviyelerin oyuncusu olmadığını bir kez daha gösterdi. Bırakın gitsin. Cherny, Frankenstein gibi maç boyu bizlere korkunç anlar yaşattı. En-Nesyri bir kez topu dürtebilse şu anda dünya Fenerbahçe’yi konuşuyor olacaktı.
Fred, orta sahadaki uzun ömürlü powerbank gibiydi; şarjı bitmedi ama topu en müsait olmayan arkadaşına atma isteği ve insanların içinden topu geçirme sevdası hiç dinmedi. Duşan Tadic, “Düşen Tadiç” oldu. Onun da enerjisi çeyrek final falan kaldıramaz artık. İlk penaltıyı kaçırarak gecenin ateşini söndürdü.
Hagi’nin oğlu penaltıyı kaçırınca, yani İrfan kurtarınca, yeniden umutlandık ama olmadı. Türk hakemlerinin et ete değince çaldığı penaltılara alışkın olmamızdan dolayı birçok pozisyonda penaltı bekledik.
Lakin vermedi. Fakat Rıdvan’ın eliyle kestiği top her yerde penaltıdır.
Özetle, Fenerbahçe şerefiyle oynayıp haksızlıkla elendi ve tüm sporseverlerin takdirini kazandı. Mourinho ise bir kez daha ne kadar büyük bir hoca olduğunu gösterdi.
Canın sağ olsun, Fenerbahçe!
