10 Kasım 1938
Saat dokuzu beş geçiyor..
Her sene daha da zor oluyor. Her sene olduğu gibi yine bu sene de siren sesleri boğazımı daha fazla düğümlüyor.
Biz Mustafa Kemal’le geçmişimizi sevdik, geleceğe umutla baktık.
İnsanların gözlerinde merhameti, sokaklarda komşuluğu, sofralarda paylaşmayı gördük.
Büyükler küçüklere sevgiyle yaklaşır, küçükler büyüklerine saygıyla bakardı.
Çünkü biz, Mustafa Kemal’in gösterdiği yolda sevgiyi, saygıyı, hoşgörüyü ve insan olmanın değerini öğrendik.
Biz Atatürk’le sadece bir ülkenin kuruluş hikâyesini değil, bir milletin yeniden ayağa kalkışını sevdik.
Cehalete karşı aydınlığı, karanlığa karşı bilimi, esarete karşı bağımsızlığı benimsedik.
Atatürk’ü sevmek, bu ülkeyi sevmekti. Ona saygı duymak, devrimlerine, Cumhuriyet’e ve gelecek kuşaklara sahip çıkmaktı.
Peki, bugün neredeyiz?
Ne yazık ki 10 Kasım’ın taşıdığı derin anlamı her geçen gün biraz daha yitirdiğimizi görüyoruz.
Bir zamanlar yürekten hissedilen saygının yerini kimi zaman göstermelik törenler, birkaç cümlelik mesajlar ve alışkanlığa dönüşmüş anmalar aldı.
Oysa Atatürk’ü anmak, yalnızca bir gün yas tutmak değil; onun fikirlerini anlamak, ilkelerini yaşatmak ve emanet ettiği değerlere sahip çıkmaktır.
Bugün, Atatürk’ün düşüncelerini savunmanın bile tartışma konusu haline getirildiği bir toplumsal iklimdeyiz.
Oysa onun en büyük mirası, aklın ve bilimin rehberliğinde düşünen, sorgulayan, özgür ve çağdaş bir toplum idealidir.
Bir zamanlar insan ilişkilerinde zarafet vardı. Selamın, hatır sormanın, komşuluğun, büyüğe saygının, küçüğe sevginin bir değeri vardı. Şimdi ise ne yazık ki birçok şeyin ölçüsü para, kazanç ve çıkar olmuş durumda. İnsanlığın, vicdanın ve dayanışmanın değer kaybettiği bir dünyada, dönüp kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Biz ne zaman bu kadar değiştik? Ne zaman bu kadar uzaklaştık birbirimizden?
Bugün 10 Kasım…
Takvimler yine aynı günü gösteriyor.
Saatler yine 09.05’i işaret ediyor.
Sirenler çalacak, bayraklar yarıya inecek, milyonlarca insan bir anlığına duracak.
Ancak asıl mesele o bir dakikalık saygı duruşunda değil; o bir dakikanın ardından Atatürk’ün fikirleriyle yaşamaya devam edebilmekte.
Çünkü Atatürk’ü anmak başka, onu anlamak başkadır.
Mustafa Kemal’i unutmak, yalnızca bir lideri unutmak değildir. Bir milletin hangi bedellerle özgürlüğüne kavuştuğunu, hangi değerlerle ayakta kaldığını ve geleceğini hangi temeller üzerine kurması gerektiğini unutmaktır.
Seni ne kadar unuttuysak, biz o kadar eksildik.
Saygı, özlem ve minnetle…
